dans le dictionnaire PONS
būcinātor <ōris> m (bucino)
1.
- bucinator
-
2.
- bucinator
-
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | būcinātor | būcinātorēs |
| Génitif | būcinātōris | būcinātorum |
| Datif | būcinātorī | būcinātoribus |
| Accusatif | būcinātorem | būcinātorēs |
| Ablatif | būcinātore | būcinātoribus |