dans le dictionnaire PONS
coërcitiō <ōnis> f (coërceo)
1.
- coercitio
-
- coercitio magistratūs (m. Gen subi.)
- coercitio errantium sceleratorumque
- coercitio servorum (m. Gen obi.)
2. Tac.
- coercitio
-
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | coercitiō | coercitiōnēs |
| Génitif | coercitiōnis | coercitiōnum |
| Datif | coercitiōnī | coercitiōnibus |
| Accusatif | coercitiōnem | coercitiōnēs |
| Ablatif | coercitiōne | coercitiōnibus |
Aucune phrase d'exemple disponible
Essayez différentes entrées.
Parcourir le dictionnaire
- coenobium
- coeo
- co͡epi
- coepio
- coepiscopus
- coercitio
- coercitor
- coero
- coetus
- Coeus
- cogitabilis