dans le dictionnaire PONS
mandātor <ōris> m (mando¹) nachkl.
1.
- mandator
-
2.
- mandator
-
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | mandātor | mandātorēs |
| Génitif | mandātōris | mandātorum |
| Datif | mandātorī | mandātoribus |
| Accusatif | mandātorem | mandātorēs |
| Ablatif | mandātore | mandātoribus |