dans le dictionnaire PONS
concitātiō <ōnis> f (concito)
1.
- concitatio
-
2.
3. klass. immer m. Gen.: animi u. ä.
- concitatio
-
4. nachkl.
- concitatio
- Feuer des Redners
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | concitātiō | concitātiōnēs |
| Génitif | concitātiōnis | concitātiōnum |
| Datif | concitātiōnī | concitātiōnibus |
| Accusatif | concitātiōnem | concitātiōnēs |
| Ablatif | concitātiōne | concitātiōnibus |
Aucune phrase d'exemple disponible
Essayez différentes entrées.