dans le dictionnaire PONS
vindicātiō <ōnis> f (vindico)
1. JUR
- vindicatio nachkl.
-
2.
- vindicatio
-
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | vindicātiō | vindicātiōnēs |
| Génitif | vindicātiōnis | vindicātiōnum |
| Datif | vindicātiōnī | vindicātiōnibus |
| Accusatif | vindicātiōnem | vindicātiōnēs |
| Ablatif | vindicātiōne | vindicātiōnibus |