dans le dictionnaire PONS
adiūmentum <ī> nt (adiuvo)
ad-iuvō <iuvāre, iūvī, iūtum>
1.
adiūnctum <ī> nt (adiunctus)
-
- das Charakteristische, Wesentliche (m. Gen o. Dat)
- adiunctum im Pl
-
adiūtōrium <ī> nt (adiutor) nachkl.
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | adiūmentum | adiūmenta |
| Génitif | adiūmentī | adiūmentōrum |
| Datif | adiūmentō | adiūmentīs |
| Accusatif | adiūmentum | adiūmenta |
| Ablatif | adiūmentō | adiūmentīs |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | adiūnctum | adiūncta |
| Génitif | adiūnctī | adiūnctōrum |
| Datif | adiūnctō | adiūnctīs |
| Accusatif | adiūnctum | adiūncta |
| Ablatif | adiūnctō | adiūnctīs |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | adiūtōrium | adiūtōria |
| Génitif | adiūtōriī | adiūtōriōrum |
| Datif | adiūtōriō | adiūtōriīs |
| Accusatif | adiūtōrium | adiūtōria |
| Ablatif | adiūtōriō | adiūtōriīs |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | iūs iūrandum | iūs iūranda |
| Génitif | iūs iūrandī | iūs iūrandōrum |
| Datif | iūs iūrandō | iūs iūrandīs |
| Accusatif | iūs iūrandum | iūs iūranda |
| Ablatif | iūs iūrandō | iūs iūrandīs |
| adiuvō |
|---|
| adiuvās |
| adiuvat |
| adiuvāmus |
| adiuvātis |
| adiuvant |
| adiuvem |
|---|
| adiuvēs |
| adiuvet |
| adiuvēmus |
| adiuvētis |
| adiuvent |
| adiuvābam |
|---|
| adiuvābās |
| adiuvābat |
| adiuvābāmus |
| adiuvābātis |
| adiuvābant |
| adiuvārem |
|---|
| adiuvārēs |
| adiuvāret |
| adiuvārēmus |
| adiuvārētis |
| adiuvārent |
Parcourir le dictionnaire
- adiunctum
- adiunctus
- adiungo
- adiuro
- adiutabilis
- adiuvandum
- adiuvo
- adl
- Admagetobriga
- admaturo
- admetior