dans le dictionnaire PONS
ēventus <ūs> m (evenio)
6. personif.
- Bonus Eventus
- Gottheit des röm. Landmanns, das fruchtbare Gedeihen der Feldfrüchte
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | ēventus | ēventūs |
| Génitif | ēventūs | ēventuum |
| Datif | ēventuī | ēventibus |
| Accusatif | ēventum | ēventūs |
| Ablatif | ēventū | ēventibus |