dans le dictionnaire PONS
ārdeō <ārdēre, ārsī, ārsūrum> (aridus)
1.
a.
3. übtr
b. ardere ad o. in m. Akk
d. bes. poet
4. (v. Verschwörungen, Kriegen u. ä.)
| ārdēō |
|---|
| ārdēs |
| ārdēt |
| ārdēmus |
| ārdētis |
| ārdēnt |
| ārdēam |
|---|
| ārdēās |
| ārdēat |
| ārdēāmus |
| ārdēātis |
| ārdēant |
| ārdēbam |
|---|
| ārdēbās |
| ārdēbat |
| ārdēbāmus |
| ārdēbātis |
| ārdēbant |
| ārdērem |
|---|
| ārdērēs |
| ārdēret |
| ārdērēmus |
| ārdērētis |
| ārdērent |