dans le dictionnaire PONS
ecus
→ equus
Voir aussi
equus, ecus <ī> m (Gen Pl auch equûm, equôm, ecûm)
1.
2. im Pl
b. Verg.
equus, ecus <ī> m (Gen Pl auch equûm, equôm, ecûm)
1.
2. im Pl
b. Verg.
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | ecus | ecī |
| Génitif | ecī | ecōrum |
| Datif | ecō | ecīs |
| Accusatif | ecum | ecōs |
| Ablatif | ecō | ecīs |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | equus | equī |
| Génitif | equī | equōrum |
| Datif | equō | equīs |
| Accusatif | equum | equōs |
| Ablatif | equō | equīs |