dans le dictionnaire PONS
imitāmen <āminis> nt (imitor) Ov.
imitātiō <ōnis> f (imitor)
imitor <imitārī, imitātus sum>
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | imitāmen | imitāāminēs |
| Génitif | imitāāminis | imitāāminum |
| Datif | imitāāminī | imitāāminibus |
| Accusatif | imitāāminem | imitāāminēs |
| Ablatif | imitāāmine | imitāāminibus |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | imitātiō | imitātiōnēs |
| Génitif | imitātiōnis | imitātiōnum |
| Datif | imitātiōnī | imitātiōnibus |
| Accusatif | imitātiōnem | imitātiōnēs |
| Ablatif | imitātiōne | imitātiōnibus |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | imitātor | imitātorēs |
| Génitif | imitātōris | imitātorum |
| Datif | imitātorī | imitātoribus |
| Accusatif | imitātorem | imitātorēs |
| Ablatif | imitātore | imitātoribus |
| imitor |
|---|
| imitāris |
| imitātur |
| imitāmur |
| imitāminī |
| imitantur |
| imiter |
|---|
| imitēris |
| imitētur |
| imitēmur |
| imitēminī |
| imitentur |
| imitābar |
|---|
| imitābāris |
| imitābātur |
| imitābāmur |
| imitābāminī |
| imitābantur |
| imitārer |
|---|
| imitārēris |
| imitārētur |
| imitārēmur |
| imitārēminī |
| imitārentur |