dans le dictionnaire PONS
imitāmen <āminis> nt (imitor) Ov.
imitātiō <ōnis> f (imitor)
imitor <imitārī, imitātus sum>
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | imitāmen | imitāāminēs |
| Genitive | imitāāminis | imitāāminum |
| Dative | imitāāminī | imitāāminibus |
| Accusative | imitāāminem | imitāāminēs |
| Ablative | imitāāmine | imitāāminibus |
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | imitātiō | imitātiōnēs |
| Genitive | imitātiōnis | imitātiōnum |
| Dative | imitātiōnī | imitātiōnibus |
| Accusative | imitātiōnem | imitātiōnēs |
| Ablative | imitātiōne | imitātiōnibus |
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | imitātor | imitātorēs |
| Genitive | imitātōris | imitātorum |
| Dative | imitātorī | imitātoribus |
| Accusative | imitātorem | imitātorēs |
| Ablative | imitātore | imitātoribus |
| imitor |
|---|
| imitāris |
| imitātur |
| imitāmur |
| imitāminī |
| imitantur |
| imiter |
|---|
| imitēris |
| imitētur |
| imitēmur |
| imitēminī |
| imitentur |
| imitābar |
|---|
| imitābāris |
| imitābātur |
| imitābāmur |
| imitābāminī |
| imitābantur |
| imitārer |
|---|
| imitārēris |
| imitārētur |
| imitārēmur |
| imitārēminī |
| imitārentur |