dans le dictionnaire PONS
Voir aussi
orbis <is> m (Abl Sg orbe, selten orbī)
1. (Kreis, das Rund, Rundung)
a.
c. MILIT
f. (in der Rede)
2. (Scheibe) meton.
a.
b.
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | orbiculus | orbiculī |
| Génitif | orbiculī | orbiculōrum |
| Datif | orbiculō | orbiculīs |
| Accusatif | orbiculum | orbiculōs |
| Ablatif | orbiculō | orbiculīs |