dans le dictionnaire PONS
praefectus1 <ī> m (praeficio) (nominal m. Gen, verbal m. Dat verbunden)
1.
- praefectus
-
- praefectus villae
- praefectus annonae [o. rei frumentariae]
- Getreideaufseher, Proviantmeister v. Rom
- praefectus custodum
-
- praefectus vigilum
- Kommandant der vigiles (Feuerwehr u. Sicherheitspolizei in Rom)
- praefectus praetorii [o. praetorio; praetoriarum cohortium]
-
2. nachkl.
- praefectus
-
3. (außerhalb des röm. Staates:)
a.
- praefectus
-
4. spätlat
- praefectus
-
praefectus2
P. P. P. v. praeficio
prae-ficiō <ficere, fēcī, fectum> (facio)
1.
-
- jmd. an die Spitze v. etw. stellen, jmd. m. etw. beauftragen, jmdm. die Führung, Aufsicht übertragen (alqm alci rei o. alci) [ alqm provinciae, bello gerendo, legioni, munitioni, tantis rebus ]
praefectus <ī> m
- praefectus argentariae
-
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | praefectus | praefectī |
| Genitive | praefectī | praefectōrum |
| Dative | praefectō | praefectīs |
| Accusative | praefectum | praefectōs |
| Ablative | praefectō | praefectīs |