dans le dictionnaire PONS
sortītus1 <a, um>
→ sortior II.
I. sortior <sortīrī>, sortiō <īre> (vorkl.) (sors) VERB intr
II. sortior <sortīrī>, sortiō <īre> (vorkl.) (sors) VERB trans
1.
2.
3. übtr
5. Verg.
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | sortītus | sortītūs |
| Génitif | sortītūs | sortītuum |
| Datif | sortītuī | sortītibus |
| Accusatif | sortītum | sortītūs |
| Ablatif | sortītū | sortītibus |