dans le dictionnaire PONS
tribūtus1
P. P. P. v. tribuo
tribuō <tribuere, tribuī, tribūtum> (tribus)
3. übtr
4.
5.
7.
tribūtus2 <a, um> (tribus)
- tributus
-
tribūtus3 <ūs> m (tribuo) vor- u. nachkl.
- tributus
-
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | tribūtus | tribūtūs |
| Génitif | tribūtūs | tribūtuum |
| Datif | tribūtuī | tribūtibus |
| Accusatif | tribūtum | tribūtūs |
| Ablatif | tribūtū | tribūtibus |
Aucune phrase d'exemple disponible
Essayez différentes entrées.