dans le dictionnaire PONS
I. fugitō <fugitāre> Intens. v. fugio VERB intr
II. fugitō <fugitāre> Intens. v. fugio VERB trans
Voir aussi
I. fugiō <fugere, fūgī, fugitūrus> (fuga) VERB intr
1.
4. (v. Örtl.)
II. fugiō <fugere, fūgī, fugitūrus> (fuga) VERB trans
1.
3. (der Wahrnehmung, Erkenntnis)
4.
-
- (ver)meiden, ausweichen, sich v. etw. fern halten [ imbrem; caedem; conventūs hominum; percontatorem; caelum das Tageslicht ]
| fugitō |
|---|
| fugitās |
| fugitat |
| fugitāmus |
| fugitātis |
| fugitant |
| fugitem |
|---|
| fugitēs |
| fugitet |
| fugitēmus |
| fugitētis |
| fugitent |
| fugitābam |
|---|
| fugitābās |
| fugitābat |
| fugitābāmus |
| fugitābātis |
| fugitābant |
| fugitārem |
|---|
| fugitārēs |
| fugitāret |
| fugitārēmus |
| fugitārētis |
| fugitārent |