dans le dictionnaire PONS
I. fun·ken [ˈfʊŋkn̩] VERBE trans
II. fun·ken [ˈfʊŋkn̩] VERBE intr
3. funken fam (richtig funktionieren):
Fun·ken <-s, -> [ˈfʊŋkn̩] SUBST m
Funken → Funke
Fun·ke <-ns, -n> [ˈfʊŋkə] SUBST m
1. Funke (glimmendes Teilchen):
2. Funke (geringes Maß):
| ich | funke | |
|---|---|---|
| du | funkst | |
| er/sie/es | funkt | |
| wir | funken | |
| ihr | funkt | |
| sie | funken |
| ich | funkte | |
|---|---|---|
| du | funktest | |
| er/sie/es | funkte | |
| wir | funkten | |
| ihr | funktet | |
| sie | funkten |
| ich | habe | gefunkt | |
|---|---|---|---|
| du | hast | gefunkt | |
| er/sie/es | hat | gefunkt | |
| wir | haben | gefunkt | |
| ihr | habt | gefunkt | |
| sie | haben | gefunkt |
| ich | hatte | gefunkt | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | gefunkt | |
| er/sie/es | hatte | gefunkt | |
| wir | hatten | gefunkt | |
| ihr | hattet | gefunkt | |
| sie | hatten | gefunkt |