dans le dictionnaire PONS
knack [knak] INTERJ
- knack
-
I. kna·cken [ˈknakn̩] VERBE trans
3. knacken fam (in etw eindringen):
II. kna·cken [ˈknakn̩] VERBE intr
1. knacken (Knacklaut von sich geben):
2. knacken (Knackgeräusche machen):
| ich | knacke | |
|---|---|---|
| du | knackst | |
| er/sie/es | knackt | |
| wir | knacken | |
| ihr | knackt | |
| sie | knacken |
| ich | knackte | |
|---|---|---|
| du | knacktest | |
| er/sie/es | knackte | |
| wir | knackten | |
| ihr | knacktet | |
| sie | knackten |
| ich | habe | geknackt | |
|---|---|---|---|
| du | hast | geknackt | |
| er/sie/es | hat | geknackt | |
| wir | haben | geknackt | |
| ihr | habt | geknackt | |
| sie | haben | geknackt |
| ich | hatte | geknackt | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | geknackt | |
| er/sie/es | hatte | geknackt | |
| wir | hatten | geknackt | |
| ihr | hattet | geknackt | |
| sie | hatten | geknackt |