dans le dictionnaire PONS
Knack <-(e)s, -e> SUBST m
- Knack
- crac m
I. knacken [ˈknakən] VERBE intr
2. knacken (knistern):
3. knacken +sein fam (entzweigehen):
II. knacken [ˈknakən] VERBE trans
2. knacken fam:
3. knacken fam (aufbrechen):
| ich | knacke | |
|---|---|---|
| du | knackst | |
| er/sie/es | knackt | |
| wir | knacken | |
| ihr | knackt | |
| sie | knacken |
| ich | knackte | |
|---|---|---|
| du | knacktest | |
| er/sie/es | knackte | |
| wir | knackten | |
| ihr | knacktet | |
| sie | knackten |
| ich | habe | geknackt | |
|---|---|---|---|
| du | hast | geknackt | |
| er/sie/es | hat | geknackt | |
| wir | haben | geknackt | |
| ihr | habt | geknackt | |
| sie | haben | geknackt |
| ich | hatte | geknackt | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | geknackt | |
| er/sie/es | hatte | geknackt | |
| wir | hatten | geknackt | |
| ihr | hattet | geknackt | |
| sie | hatten | geknackt |