dans le dictionnaire PONS
dēfectiō <ōnis> f (deficio)
1.
2.
-
- das Abnehmen, das Aufhören, Schwinden, Fehlen [ animi Ohnmacht; Mutlosigkeit, Niedergeschlagenheit ]
3.
4.
5. Gell. GRAM
dēfector <ōris> m (deficio) nachkl.
refectiō <ōnis> f (reficio)
1.
2. nachkl.
dēfectus <a, um> P. P. P. v. deficio
Voir aussi
I. dē-ficiō <ficere, fēcī, fectum> (facio) VERB intr
1.
2.
4. (v. Meer)
6. (v. Gestirnen)
8.
II. dē-ficiō <ficere, fēcī, fectum> (facio) VERB trans
1.
dēfēnsiō <ōnis> f (defendo)
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | dēfectiō | dēfectiōnēs |
| Génitif | dēfectiōnis | dēfectiōnum |
| Datif | dēfectiōnī | dēfectiōnibus |
| Accusatif | dēfectiōnem | dēfectiōnēs |
| Ablatif | dēfectiōne | dēfectiōnibus |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | dēfector | dēfectorēs |
| Génitif | dēfectōris | dēfectorum |
| Datif | dēfectorī | dēfectoribus |
| Accusatif | dēfectorem | dēfectorēs |
| Ablatif | dēfectore | dēfectoribus |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | refectiō | refectiōnēs |
| Génitif | refectiōnis | refectiōnum |
| Datif | refectiōnī | refectiōnibus |
| Accusatif | refectiōnem | refectiōnēs |
| Ablatif | refectiōne | refectiōnibus |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | dēfectus | dēfectūs |
| Génitif | dēfectūs | dēfectuum |
| Datif | dēfectuī | dēfectibus |
| Accusatif | dēfectum | dēfectūs |
| Ablatif | dēfectū | dēfectibus |
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | dēfēnsiō | dēfēnsiōnēs |
| Génitif | dēfēnsiōnis | dēfēnsiōnum |
| Datif | dēfēnsiōnī | dēfēnsiōnibus |
| Accusatif | dēfēnsiōnem | dēfēnsiōnēs |
| Ablatif | dēfēnsiōne | dēfēnsiōnibus |